Bitmedi

 Çok şey biliyor olabilirsin ama her şeyi bilmiyorsun, öğrenmeye devam et. Çok yer görmüş olabilirsin ama her yeri görmedin. Gezmeye devam et. Yeni mekânlara, müziklere, yazarlara açık ol, kestirip atma. Deneyim dediğin şeyin önünü kapatan bir önyargılar duvarı olmasina izin verme. Bir basamak daha çıkabilirsin, yaşın kaç olursa olsun, bir basamak daha çıkabilirsin. Çünkü hầlâ yaşıyorsun.. Unutma...

Ben yine bir şeylere tutunurdum da, tutunacak dalım kalmamış.. Tutunacak halim de kalmamış sanırım. 

Bu sabah bayram kahvaltısına annem bize gelecek.

Bu kadar masum bir cümle bu kadar canımı acıtmamalıydı belki de. Ama acıttı...

Allahım sen bana iyi insan olacak güç  kuvvet ver, çünkü ben pes etmek üzereyim. Aklımda deli deli düşünceler geçiyor. Herkesten nefret ediyorum sanki.

 Hatırlıyor musun , nasıl yürürdün eskiden?  Uçarcasına giderdin   Basamaklar, yokuşlar umurunda olmazdı gideceğin yere varmanın heyecanından. Yine yürüyebilirsin.

Nasıl gülerdin eskiden ? Gözlerinden yaş gelir, karnına kramp girerdi. Bir başlayınca durduramazdın.  Yine gülebilirsin.. 

Nasıl dans ederdin sabahlara kadar ? Otururken , kalkarken, yemek yerken bile elin kolun durmazdı. Yine edebilirsin . 

Hatırlıyor musun , nasıl korkusuzdun eskiden? Her geçen gün kendini korumaya aldın . Bir parça daha ördün kozanı acımamak adına. Dışarıda kaldı dünya. Dışarıda kaldı kahkahalar. Danslar. Renkler. Hayatlar. 

O kabuğunu kırabilirsin. Kendini korumaya çalışırken uzaklaştırdığın her şeyi yeniden hayatına katabilirsin. Yeniden o kız olabilirsin...

Her şey çok geride kalmış gibi.  Masalmış.. Bir varmış , bir yokmuş...  

Günleri öldürmenin adı mı yaşamak ?

Empati

 Herkes kendine göre bir yaşam savaşı veriyor . Dışarıdan bize çok kolay gözüken bazı şeyler onlar için gerçek bir mücadele olabiliyor. Hiç kimse hiç kimsenin yerinde değil, onun neler yaşadığını bilmesine imkân yok. Senin çok şiddetli dediğin ağrı meselâ benin farkına bile varmadığım olabilir. Ama bu senin ağrını azaltmaz. Sana amaaan bu da bir şey mi diyemem, bir şey ki acıtıyor seni. Orada mesele acı değil senin üzerindeki etkisi. Dolayısıyla empati yapmak demek senin yaşadıklarını ben yaşasaydım ne olurdu demek değil, senin hislerini ben yaşıyor olsaydım ne yapardım demek olmalı. 

...

Sınav hiç beklemediğim yerden çıktı...

Polyanna

En yakın arkadaşımla konuşurken çok şükür ve her işte vardır hayır modumuza o kadar gülmüştük ki en sonunda cehenneme gitsek şeytanın bize gıcık kapıp atacağına karar vermiştik. Zira bizdeki bu bakışla, çok şükür bak kemiklerimiz ısındı, önce buraya uğramakta da vardır bir hayır modu orada devam ederdi.

Dün akşam yatarken çok şükür diyerek koydum başımı yatağa. Çok şükür diyeceğim çok şeyim varken başka türlüsünü yapamıyorum . Ama şöyle bakacak olursak obsesif kompulsiv olması yetmiyormuş gibi bir de dikkat dağınıklığı olan oğlum, alzaymır başlangıcı teşhisi konulmuş annem, dördüncü evre akciğer kanseri olduğunu öğrendiğimiz kocam var. İçime polyanna kaçmış derken ciddiyim sanırım. Elimde değil, sahip olduklarımı görmezden gelemiyorum. Çok şükür istediğim hastaneye gidebiliyorum, çok şükür evim sıcacık, çok şükür bizim eve yıkım kararı çıkmadı, çok şükür annem hâlâ kendi başına yaşayabiliyor, çok şükür zor ötesi bir çocuk da olsa oğlum iyi bir insan, çok şükür kocam ayakta ve güçlü, çok şükür çevrem harika insanlarla çevrili... 

Ara ara hastalığı düşündükçe nefesim kesilecek gibi oluyor ama kendimi kaybetmemin de kimseye bir faydası olmayacağından sıradan şeylere odaklanıp devam ediyorum. Çok şükür.

Yarın

Can yanımda kulaklıkla dizi izliyor. Ben telefonumda oyun oynuyorum. İçeriden çocukların sesi geliyor. Annem az önce evine gitti. Birlikte hamsi ve salata yedik. Evimi izleyip dinliyorum. Fırtına öncesi sessizlik mi yoksa kocaman bir oh mu çekilecek yarın belli olacak. Aslında belli, ama benim için şu an Schrödinger'in kedisi gibi. Hem var hem yok, hem müjde hem kara haber, hem ak hem kara... Bu cehaletin huzurunu yaşıyorum. Zira tam şu an kendi kendimi yıpratmak çok manasız. Yarın... Yarın...

Çok Gizli

 Sanki içimde yazılmak için çırpınan cümleler var da dışarı çıkan yolu bulamıyorlar gibi bir his yaşıyorum bu sabah. Bir bulsam o diyeceğim şeyi rahatlayacağım sanki. Sanki öyle şeyler düşünüyorum ki kendimden bile saklıyorum gibi. Oralarda bir yerlerde bir duygu, bir istek, bir sızı var . Bir şey ... Ulaşamıyorum, dokunamıyorum.. Ayakkabının içine girmiş minicik bir taş gibi, dişinin arasına sıkışmış incir çekirdeği gibi, gözüne kaçmış toz zerresi gibi bir şey. Kırk kat döşeğin altındaki bezelye tanesi. 

Sınav

İki sınavım var şu hayatta, ikisinden de sürekli kalıyorum. Kendi kendime öyle diyorum böyle diyorum.  İş yapmaya gelince hep çuvallıyorum. Hadi hayırlısı.

Annemin Ellleri Üzerimi Örtmeyi Bıraktığında ...

Hayat döngüden ibaret. 

Anneler çocuklarının üzerini örterler önce.  Sonra çocuklar annelerinin. Çocuklukları, dönüp dururken üzerlerinden kayıp giden bir battaniye gibi kayar gider. Gerçek üşümek böyle bir şeydir işte.

Kalbim Bana Ne Anlatmaya Çalışıyorsun ?

Aramız kopuk, gitgide uzaklaştık. Senin dilin bana yabancı. Mantığımın, aklımın sesi bastırıyor her şeyi. Kalbim. Biliyorum sen bana bir şey söylemeye çalışıyorsun. Ama sesin ulaşmıyor. Satır aralarından, müzik notalarından, film sahnelerinden yetişmeye uğraşıyorsun. Gözlerim yaşarıyor, için acıyor. Durup dinliyorum, birisi çooook uzaklardan sesleniyor, rüzgârlara katılıp yüzümde dolaşıyor, kulağıma fısıldıyor. Ah kalbim, ne desen boş, ben sana kapatmışım kapıları, duyamıyorum, duysam da anlamıyorum. Bir his, hep yanlış yapmışsın diyor. Oysa hep doğruları seçip kendimi geride bırakmıştım ben. Seni bırakmışım bir yerlerde. Sol göğsüm acıyor.