Bir-İkim

Seni de ütüleyebilsem keşke...

Bu sabah, Sadece dur ve bir bak dünyaya. Sanki sen değilmişsin gibi, Sokakta oynayan küçük bir çocuk ol Sırtında yılların yüküyle adımları a...

Yıllara böldük... Aylara... Haftalara... Günlere... Saatlere... Küçülttükçe küçülttük. Sonra birer birer harcadık hepsini.

İnsanoğlu nasıl kör olabiliyor. Ve sağır. Bütün sesleri terk edip susabiliyor. Ve taşa dönebiliyor deli dolu yaşaması gerekirken. Farkına bi...

Bir sabah uyandım ki kendimi kaybetmişim.

Gördüm zannettin. Duydum zannettin. Bildim zannettin. O ben değildim...

Toprağın üzerine düşen gölgeyiz sadece.

Hep konuşuyoruz. Havalar, sular. Çocuklar. Hiç boşluk bırakmıyoruz. Susmamak gerek. Hep bir yerlere yetişiyoruz. Ya da aklımız bir yerlerde ...

Sen yola devam edersin. İçindeki çığlık yükselir gitgide. Daha ne kadar duymazdan gelebilirsin ki? Ama yolda yürümek kolaydır Kendini dinlem...

Şu dünya da hiç dengede durmuyor... Ne bileyim Belki vardır dengesi de Benimkine uymuyor...

Ne çok şey konuşmuştuk oysa Hiçbirini dinlememişiz.

Yağmur yağmadan şemsiye açıp dolaşmanın bir anlamı yok. Düşmeden ağlamanın. Bütün iplerini elinden tutamazsın hayatın Bırak olacağına varsın...

İnsanın kendini kaybetmemesi o kadar zor ki bu koskoca dünyada.

Konuşmak suç Susmak suç Gülmek suç Ağlamak suç Yaklaşmak suç Uzaklaşmak suç Açmak suç Kapamak suç Köşeye sıkıştırmak diye buna derim ben

Dışarıda rüzgârın önünde hiçbir şey duramıyordu. İçerde ben ayaklarımı uzatmış örgü örüyordum. Vazoda rengârenk çiçeklerim. Başucumda sıcak ...