Bir-İkim

Biliyorsun, hiçbir şey yapmaya çalışmayıp hayata suç atmak en kolayı...

Şu dünya üzerinde ne yapacağını bilmeyen tek tür biz insanlarız herhalde..

Uğraş didin kendine bir düzen oturtuyorsun.  Hah tamam işte her şey yerli yerinde diyorsun. Ki bir bakıyorsun çocuklar büyümüş evden gitme m...

İnsan karşısındakini daha çok tanıdıkça, tanıyamaz oluyor.

Kendi kendime yaş kırk beş yolun yarısı eder diyordum ama değilmiş. Doksana kadar yaşasan bile otuz beş yolun yarısı, sonrasında geri vitese...

Koskocaman dünyanın ortasında minicik telefon ekranlarına sığdırılmış bir hayat yaşanıyor..

Yüreğe dokunan şiirler, ruhumuza ulaşan şarkılar, içinde kaybolunası resimler, yaşadığını hissettiren filmler, heykeller... Bu güzellikler...

Şu dünyada, kötülükten çok iyilik kırıntıları ağlatıyor insanı sanki...

Ne tuhaf değil mi, kırılgan olduğunu söyleyenlerin en çok kırabilmesi, kırdığını hiç düşünmeden.. Hassaslıkları tek taraflı çalışıyor ihti...

Akıl var, mantık da var ama bencillik had safhada olunca diğerlerinin hepsini süpürüyor...

Görürsün dediğinde çocuğuna verdiğin mesajın "Beni insan yerine koymana gerek yok, asıl güç babandadır" olduğunu bilseydin...

Teninden önce ruhu okşanmalı bir kadının... Öyle "Güzelsin, harikasın"larla da değil.. 'Hayatım bu akşam çocukları ben yat...

Biliyor musun, o harika an hiç olmayacak... Gölün kenarında, büyülü, duru manzaraya bakarken sivrisinekler rahat bırakmayacaklar meselâ. Y...

Birden durup düşündüm... Bu kadar çok okurken yaşamayı geri plâna atıyor olabilir miydim?

Hiç bilmediğim bir yeri özlüyorum sanki.