Bir-İkim

Nasıl bir zamandayız ki yaşadığımız için utanır olduk...

Sürekli aynı yola girip de farklı nereden çıkmayı umuyorsun ki? Gidiş belli, yol belli, haliyle son durak da hiç değişmiyor...

Kendini bırakmışlık var ya, benliğini yutan koskocaman bir kara delik...

Hani çok şık giyinirsin, çok güzel görünürsün de ayakkabın vurur, belin sıkar saçın gözüne girip durur ya.. Öyle işte...

İki yakamızı bir araya getirmek neyse de iki yarımızı bir araya getirmek çok zor...

Kurda kuzuyu yedirmezmişim hiç küçükken anlattığım masallarda... Kuzu kuzu kurdun midesine gidenleri görmeye hiç dayanamamam bundan mı acaba...

Anlamazlıkla, kondurmazlığın ortasında hissizlikle derin bir acının arasında kaskatı durmaktayım...

Dünyası tepetaklak olunca, yıkanacak çamaşır, alınacak süt, hazırlanacak çanta gibi yapılması gereken sıradan şeylere tutunup ayakta kalabil...

Çok yanlış yapmış olabilirsin ama bu doğrularını önemsiz kılmaz. Kaybettiklerinin kazandıklarını gölgede bırakmasına sakın izin verme.. ...

Kendi kapalı, korunaklı, klimalı ortamlarımızı yarattıktan sonra, buz gibi bir havada girilen kafede yağmur damlalarını izleyerek içtiğimiz ...

Aynı zamanda küçücük ve kocaman, narin ve güçlü, yalnız ve kalabalık, hüzünlü ve mutlu, tutsak ve özgür, sessiz ve hoşsohbet, nâlân ve handa...

Dikkat ediyorum da sahip olduğum için mutlu olduğum herşey içimde bir sızı bırakıyor aynı zamanda, onlara sahip olmayanları düşündüğümde...

Sonra açık kapı kapandı Sonra arkadaşlar dağıldı Sonra güneş battı Sonra ay bulutların ardına saklandı Herşey şimdi de saklıydı oy...

Bu susmaklar bir gün çığlık çığlık yükselecek içimden diye korkuyorum...

İnsanlar konuşa konuşa mı anlaşıyorlarmış, hiç sanmam, hâlâ koklaşma aşamasından pek de ileri gidememişiz bence...